»

Ara 23

Lohusalık Depresyonu 1

Hamileyken çocuğu olan arkadaşlarım sürekli anneliğin mükemmel bi duygu olduğundan, onu kucağıma aldığımda muhteşem duygular hissedeceğimden, emzirmenin; onu beslemenin harika bir duygu olduğundan bahsedip duruyorlardı. Ben de dinledikçe o günleri yaşamak için sabırsızlanıp yaklaşan doğumumu bekliyordum. Bunları konuştuğumuz bir gün yabancı bir arkadaşım ‘evet mine bunlar çok güzel; ama kimsenin bahsetmediği doğum sonrası yaşayabileceğin ve bizim baby blues dediğimiz bir süreç olabilir. 1 kaç gün sürerse önemsizdir; fakat uzarsa sakın ihmal etme çok zor bir süreç olur dikkatli ol’ dedi ve işte ben lohusalık depresyonu, Postpartum depresyonu veya arkadaşımın adlandırmasıyla ‘baby blues’la o gün tanıştım !
123
 
 
Etrafımda doğum yapan kimse böyle bir şeyden bahsetmemişti, bana da; yeni doğum yapacak birine bebeğimle geçireceğim günler tozpembeden ibaretti.
Doğumumu yaptım, 2 gün hastanede kaldım. Gelen giden, müthiş bir ilgi, minicik bi bebek sana muhtaç..Üzerine gelip yapışan şaşkınlık, acemilik dışında her şey harika ! Ben artık bir anne oldum !
Muhteşem !
Hastaneden eve döndüğümüz gün tozpembe olan her şey kararıverdi…İlk başta spinal anesteziyle olan doğumumdan ötürü müthiş baş ağrılarım başladı. Sabah akşam ağlıyorum, emzirdiğim için ilaç alamıyorum. Ağrı ki ne ağrı evin içinde gözlükle geziyorum, ışık o kadar rahatsız edici ki. Kokulara karşı öyle bir hassasiyet, bebeğimin kokusundan midem bulanıyor. Hastaneye yatıyorum çıkıyorum, yatıyorum çıkıyorum serumlar, süte geçmeyen ilaçlar tam 2 hafta cebelleştim. Bu arada bebeğimin tüm bakımı anneme ait, ben sadece emziriyorum; çünkü kafamı kaldıracak halim yok; diğer her şeyle annem ilgileniyor. Moralim sıfır, iyi olmak istiyorum kendimi iyi hissedeyim diye bir şeyler yapayım diyorum yok ağrıdan gözümü açamıyorum.

Ağrılarla cebelleştiğim aynı zamanlarda bebeğim sarılık oldu ve biz yine hastanelerde…
Her şey kötü gidiyor. Bende bir mutsuzluk, balkona çıkıp sürekli ağlıyorum. Bebeğimi düşünmüyorum, Onunla ilgilenmek istemiyorum,- anne gibi hissedemiyorum – hissedemediğim için de deli gibi vicdan azabı yaşıyorum. Zincirleme duygularla ağladıkça ağlıyorum. Engel görüyorum bebeğimi hayatıma. O gelmeden nasıl da bekledik O’nu, ne hazırlıklar yaptık, O’nu içimde hissettiğim ilk andan beri nasıl baktım O’na..ama şimdi ???
Yazının 2. bölümü için  tıklayın

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

CAPTCHA (Şahıs Denetim Kodu) Resmi

*