«

»

Ara 23

Lohusalık Depresyonu 2

Ben bebeğimi deli gibi bekleyen, O’nun için planlar yapan, mükemmel bir anne olacağına inanan ve mükemmel bir annesi olan ben anne gibi hissedemedim, hem de uzunca bir süre…

Her şeye engel oldu, eşimle gezemiyoruz, sürekli evdeyim, ne gece uyuyabiliyorum ne gündüz. Elimde bir acemilik altını bile değiştiremiyorum. Bir de bunlara ek bebeğim emmek istemiyor, her seferinde delice bir uğraş… Sıkıldıkça sıkılıyorum, üzüldükçe üzülüyorum. Sonuç: sürekli ağlıyorum !

1234

Eşim de alışamadı bebeğimize ilk zamanlar, ben bu duygularla uğraşırken O da bir sürü şey yaşadı. Yani zor zamanlar sadece anneler için değil. Onunla da uzaklaştık birbirimizden. Ben Ondan destek bekledim, O da benden sanırım. Isınmak biraz aldı hem yeniden birbirimize hem de evimize yeni gelen ve artık hep bizimle olacak minik defne’mize.

 

Çok zor bir süreç gerçekten. Şu an bebeğim 6,5 aylık. Çok şükür alıştık birbirimize artık,öyle üzüntülerim kalmadı. Her şey geçiyor.En azından azalıyor. Çaresi yanınızda size gerçekten destek olacak birileri.Annem benim en büyük destekçim oldu.

Psikolojik yardım, ilaç vs nedir en doğrusu bilmiyorum ; fakat benim için en iyi çözüm bebeğimle yakınlaşmayı başarabilmek oldu. Bana en iyi gelen ilaç..

654

 

Evet hala süper değilim, bir sürü hata yapıyorum elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışsam da düşünemediğim bir sürü şey oluyor. Ama artık anne gibi hissedebiliyorum.

Demek istediğim hep başkalarından dinlediğimiz gibi doğurur doğurmaz anne olunamayabiliniyor. Ben olamadım. Şimdi okuduğum kadarıyla benim gibi olamayan bi sürü anne var. Yaşanacaksa yaşanıyor ; ama galiba en önemlisi böyle bir şey yaşanabileceğini bilmek. Bilmek bir şey değiştir mi elbette hayır. Fakat en azından sanki dünyada bir tek kendin yaşıyormuş gibi anne gibi hissedemediğin için durmadan içini kemiren bir suçluluk hissetmezsin…

Bir önceki yazımız olan Lohusalık Depresyonu 1 başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

2 yorum

  1. nuray altunlu

    şu an aynı duyguları yaşıyorum internette arama yaparken buldum yazınızı. Duygularıma tercüman oldunuz.
    Ah ne zor bu bunalımlar !
    Herşeyden öte insanların saçma sapan konuşmaları beni yoruyor. Biliyorum geçecek, ama şuan gerçekten kötüyüm.
    Yazınız umut oldu bana, çok teşekkür ederim…

  2. admin

    Nuray Hanım çok sevindim bu yazımı bulup okumanıza. Sizi gerçekten anlıyorum. Tek gereken sabır !
    Sabredin geçecek !
    Ne zaman aklınıza gelse üzüleceksiniz; ama hafifleyecek ve geçecek emin olun.
    Elinizden geldiğince ona yakın olmaya çalışın ve çok konuşanları asla dinlemeyin.
    Allah yardımcınız olsun…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

CAPTCHA (Şahıs Denetim Kodu) Resmi

*